Αφιέρωμα...

Όταν ξεκίνησα να φτιάξω αυτό το blog όλες μου οι σκέψεις ήταν να βοηθήσω μελλοντικούς ιδιοκτήτες basset hound να γνωρίσουν τη ράτσα.
Αγαπώ τόσο πολύ το σκύλο μου που του αφιέρωσα αυτό το "μπλογκόσπιτο".
Πριν ένα μήνα, αποφάσισα να γίνω εθελόντρια στο Φιλοζωικό Σύλλογο Ναυπλίου "Οι Αδέσποτοι",θέλοντας να προσφέρω κι εγώ τη βοήθεια μου στα αδέσποτα της πόλης μου,γιατί λατρεύω τα σκυλιά,γιατί θεωρώ ότι είναι ο πιο πιστός φίλος του ανθρώπου και γιατί πιστεύω ότι όπως οι άνθρωποι δεν πρέπει να διαχωρίζονται σε πλούσιους και φτωχούς, έτσι και τα σκυλιά δεν πρέπει να διαχωρίζονται σε καθαρόαιμα και ημίαιμα!!!!!!
Τη Δευτέρα του Πάσχα λοιπόν, με παίρνει ο πρόεδρος του Συλλόγου τηλέφωνο και με παρακάλεσε αν μπορώ, να πάω ένα κρατήσω ένα χτυπημένο σκυλάκι που βρήκε μια φίλη, μέχρι να φέρει το αυτοκίνητό της για να το πάει στον κτηνίατρο.
Πήρα το περιλαίμιο της Σισούλας μου που το κρατάω ενθύμιο, το λουράκι του Φρέντυ κι έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα.
Το θέαμα που αντίκρισα με έκανε να παγώσω.
Ήταν η πρώτη μου εμπειρία σαν μέλος του Συλλόγου να βρεθώ σε περιστατικό κακοποίησης ζώου.
Ένα κουλουριασμένο ζωντανό πλάσμα να με κοιτάζει μες στα μάτια, ταλαιπωρημένο από τον πόνο , ζητώντας βοήθεια.
Λένε, ότι αν δεν βιώσεις ο ίδιος τον πόνο, δεν μπορείς να τον καταλάβεις...
Πόνεσα....πολύ...την ώρα που τον έβλεπα να προσπαθεί να με ακολουθήσει αλλά να μην μπορεί να κουνηθεί από τον πόνο...Τον σήκωσα και τον μετέφερα στην αγκαλιά μου, περιμέναμε υπομονετικά μέχρι να έρθει η φίλη με το αυτοκίνητο.
Έκλαψα μέσα μου γιατί έκλαιγε κι αυτός ...
Όταν μπήκαμε στο αυτοκίνητο και ακούμπησε το κεφάλι του στο πόδι μου, ένιωσα να μου μεταφέρει την ευγνωμοσύνη του....
Συναισθήματα θλίψης αλλά και οργής με βασάνιζαν.....
Φτάνοντας στο ιατρείο και αφού ο γιατρός του έκανε τα σχετικά ράμματα, "τα είδα όλα"!!!
Πέρασε σαν ταινία από μπροστά μου η ζωή αυτού του άμοιρου ζώου!!!!!!
Γεννήθηκε καταδικασμένο να υποφέρει...
Μόνο του...
Την πρώτη φορά τον είχαν κλωτσήσει στα γεννητικά όργανα..
αυτή τη φορά του είχαν τσακίσει όλο το εσωτερικό του ποδιού...
Την τρίτη φορά...δε θα τη γλυτώσει....
Και....νιώθω άχρηστη και αδύναμη γιατί δε μπορώ να κάνω τίποτα...
Αυτή τη στιγμή βρίσκετε σε ένα ασφαλές μέρος μέχρι να γίνει καλά και να πάρει την αντιβίωση του.
Ύστερα θα ξαναβρεθεί στο δρόμο...
Εκτός κι αν βρεθεί κάποιος που θα τον υιοθετήσει....
Το ελάχιστο που μπορώ να κάνω γι' αυτόν είναι να του βρω ένα σπίτι...
Κι όμως..νιώθω σαν να μην έχω κάνει τίποτα...όχι μόνο γι' αυτόν αλλά και για όλα τα υπόλοιπα αβοήθητα ζώα..
Το κυριότερο....
Σιχάθηκα τους ανθρώπους....
Η σημερινή ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο πλάσμα αυτό που με έκανε να νιώσω τόσα πολλά.......!!!
κάποτε ήταν ένας ζωηρός σκύλος

Κι όμως είναι Γκέκας για όσους ξέρουν από κυνηγόσκυλα..

Τώρα είναι σ' αυτό το χάλι..










 Φίλοι αναγνώστες,
Γίνετε εθελοντές, ενημερωθείτε αν υπάρχει στην πόλη σας Φιλοζωικός Σύλλογος και βοηθήστε.
Όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο....

"Φιλοζωικός Σύλλογος Ναυπλίου "Οι Αδέσποτοι"

e-mail
Twitter
Facebook
Youtube
google+

0 σκυλολιχουδιές:-):

Δημοσίευση σχολίου

Όλα τα σχόλια είναι δεκτά. Εκτός...από τα ειρωνικά!Αυτά θα πηγαίνουν κατευθείαν στο καλάθι των αχρήστων!!!

Next previous home
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Αν θέλετε, περάστε μέσα να μας αφήσετε τα αποτυπώματα σας..εεε..συγνώμη την υπογραφή σας ήθελα να πω :-)